"Książki są jak towarzystwo, które sobie człowiek dobiera"

Chyba nie było tu jeszcze ani słowa o literaturze. A przecież czytam i to sporo, podbijam mocno średnią w górę. Kocham literaturę na równi z muzyką. Jestem wręcz uzależniona od czytania. Rzadko zdarza się w moim życiu dzień bez książki. Tak, to niewątpliwie plusy odległości, jakie muszę pokonywać w moim ukochanym mieście. Jak już jestem przy mieście, to jakoś tak się złożyło, że właśnie sporo Warszawy i warszawskich autorów ostatnio czytuję. Niezmiennie Stasiuka, który zostawił miasto i przeniósł się w Beskidy. Właśnie czytam ostatnią jego powieść „Taksim”, a wcześniej ubawiłam się do łez przy „Jak zostałem pisarzem”. Jeśli ktoś ma ochotę na coś zabawnego i przyjemnego, albo walczy z chandrą, to zdecydowanie polecam. Dużo w niej Warszawy i wspaniałych anegdot.
Szukam w literaturze czegoś świeżego i mocnego, a to dała mi Sylwia Chutnik w „Kieszonkowym atlasie kobiet”. Jestem pod wrażeniem jej pióra, choć raczej uciekam od literatury feministycznej, ale nie w tym przypadku. Cztery ciekawe portrety kobiet (w tym jeden - paniopana). No i wszechoobecna Ochota, ta współczesna i ta z czasów wojny. Dzięki Chutnik inaczej spojrzałam na Ochotę i odkrywam ją na nowo.
Kwintesencją słowa jest jednak Miron Białoszewski i jego „Chamowo”. To dziennik autora, rok z życia na Lizbońskiej. Miron opisuje swoje odkrywanie Grochowa i Saskiej Kępy, oswajanie z nowym mieszkaniem w mrówkowcu, nocne podróżowanie po stolicy, spotkania z przyjaciółmi. Czyta się jego prozę niespiesznie, z przyjemnością, smakując słowa.
„Taksim” Stasiuka, przeplatam z „Tequilą” Krzysztofa Vargi. Mieszam literaturę, bo alkoholu mieszać podobno nie można. Wyszło, że czytam tylko polską literaturę współczesną, a to nieprawda. Ale o tym w następnym odcinku...