Green Eyes

Cross Culture

2011-10-07T13:09:00.008+02:00

Za nami najpiękniejszy tydzień września, mianowicie ten, w którym odbył się warszawski festiwal "Skrzyżowanie kultur".

Chyba nigdy nie dostałam tak pozytywnego kopa, jak podczas tych kilku koncertów, na których byłam.

Niesamowita energia, podróż w dalekie zakątki świata, fuzja dźwięków, emocje.

Wybrałam się głównie ze względu na koncert Sary Tavares i tu się nie zawiodłam, choć bałam się troszkę, czy porwie tak publikę, jak występujący przed nią Idan Raichel Project z Izraela. Idan i jego band, to był spontan jakich mało, jazda bez trzymanki, radość do zenitu. Wszystko takie prawdziwe, szalone i spontaniczne.
Zachwyciła mnie Aynur Dogan, kurdyjka o pięknym głosie. Wcześniej jej nie słyszałam, ale od pierwszych dźwięków oczarowała mnie. Jak dobrze, że są takie festiwale i takie koncerty.

Wczoraj natomiast odwiedził Warszawę po raz kolejny John Scofield z zespołem. Po Cross Culture, nie byłam pewna czy mam ochotę na koncert jazzowy, ale Scofield przywiół ze sobą znakomitego pianistę i wokalistę - Nigela Halla i ten zmienił wszystko. Zrobiło się soulowo, bluesowo, chwilami funkowo. Hall grała na moogu i hammondach, co chwilę zmieniał instrumenty. Choć nie był to typowo jazzowy koncert, jakie do tej pory grał Scofield, mnie to wcale nie przeszkadzało.

Po zespole z Nowego Jorku, przyszedł czas na podróż do Bamako z duetem Amadou & Mariam. Było przyjemnie i pozytywnie. Po prostu dobra zabawa.

Moja podróż po świecie muzyki się kończy... Nie, nie, co ja mówię? Ona nigdy się nie skończy! Ona wciąż trwa!

My cloud

2011-05-24T13:03:00.001+02:00

Goodbye Billy

2011-04-13T19:20:00.001+02:00

Coming Home Jamajka

2011-03-19T13:30:00.001+01:00

Żeby nie było, że smutas ze mnie, to powiem, że od kilku tygodni kołyszę się do muzyki Art Ensemble Of Chicago. To bardzo przystępna, melodyjna, wielobarwna płyta. Nie gra już na niej Joseph Jarman i być może z tego powodu wydaje się łatwiejsza w odbiorze? Brakuje tej improwizacji, szamańskiego szaleństwa, ale to nadal wspaniałe AEC.
"Coming Home Jamajka" to ukłon w stronę Jamajki i muzyki reggae, ale nie tylko! Tu jest wszystko: jazz, folk, blues, funk, zabawa. Prosty, piękny rytm, wspaniała muzyka i zestaw dęciaków. Fani AEC wiedzą, że to muzyka wyjątkowa, a tych z was, którzy jeszcze nie znają tej grupy, zachęcam do posłuchania właśnie tego albumu.

PS Proszę polećcie wasze ulubione, tak pozytywne i radosne płyty, bo już mam dosyć smutku i zimy.

... na wyczerpanym papierze

2011-03-01T12:20:00.001+01:00

Po dłuższym czasie, znów wróciłam do piosenek Osieckiej, a to za sprawą "Listów na wyczerpanym papierze". Dobrze, że ta książka się ukazała, tylko dlaczego tak cholernie mnie wzrusza ta miłość? Trudna miłość Agnieszki i Jeremiego. Piękne listy i piękne słowa. Może tęsknię za taką miłością? Może dlatego, że już w niczym nie widzę radości i sensu? Może dlatego, że wszystko się wyczerpało i nie widzę nadziei? Wiarę już dawno utraciłam, siły też. Jeszcze na chwilę się ocknę, gdy zaświeci słońce, gdy usłyszę piękne dźwięki. Ale to za mało, za krótko, by chciało się żyć... I tak jak Jeremi, tak ja widzę siebie w tych piosenkach.

"I stało się coś okropnego: wszystkie formy pośrednie są między nami niemożliwe. Właściwie "wszystko" albo "nic". Więc tak chodzimy ze sobą i, nie umiejąc przestać, narażamy się na to, że całą jesień przetańczyliśmy na dancingach, a zimę przemarzniemy na Wybrzeżu Kościuszkowskim, żeby przez cały przednówek martwić się w Ogródku Europejskiej. O lecie nie mówię. W moim wieku to już nie ma sensu. Więc proszę Cię, trochę płacząc: Nie dzwoń już do mnie. Już nigdy nie zobaczysz mych oczu za mgłą, odchodzę smutna, zła".

Levity

2010-12-28T19:05:00.005+01:00

Levity - lekkomyślność, swoboda, wesołość, brak powagi. Określenia te również pasują do muzyki granej przez Trio Levity. Macie już dość muzyki Chopina, szczególnie tej granej przez innych wykonawców? To posłuchajcie trzech wspaniałych, zakręconych muzyków, którzy cudownie bawią się graniem. A jeśli będą grać w waszym mieście, to koniecznie wybierzcie się na ich koncert, bo na żywo są rewelacyjni!

Poczet wszystkich świętych

2010-11-01T10:30:00.004+01:00

Pismo Jazz Forum przypomniało wielkich muzyków, którzy odeszli tego roku. Nazwano ich Poczetem Wszystkich Świętych. Mnie najbardziej zasmuciło odejście Lhasy, Abbey Lincoln i Freda Andersona. Miałam szczęście słyszeć na żywo muzykę tego skromnego saksofonisty. Zawsze pochylony nad saksofonem, w tle, nigdy nie zabiegał o popularność. Jeśli ktoś nie zna jego muzyki, polecam zapis koncertu w ulubionym klubie Freda Andersona - Velvet Longue. Jest to płyta "Timeless" z pięknym utworem "By Many Names".

Warszawa Singera

2010-08-30T17:15:00.001+02:00

Stachuriada

2010-08-18T09:55:00.002+02:00

Co noc...

Co noc
kiedy schodzą do knajpy kolędnicy
na wódkę śledzia i dziwki
w dalekich miastach Orionu
Arlekin paznokcie gryzie do krwi
i szczury przyzywa
na piszczałkach swych nóg

To znak ze nie dosyć fioletu
zapachu mydła
chleba i łaskotania nozdrzy

A tam
kolędnicy
wchodzą w kufle złotego piwa
i zębami w uda żarłoczne

Miasto ruin

2010-08-01T10:30:00.001+02:00

małe Hanoi

2010-06-30T18:30:00.001+02:00

Odwiedziłam ostatnio niezwykłe miejsce w sercu Warszawy - małe Hanoi. Miejsce znane z kuchni wietnamskiej i niecodziennej atmosfery, wypełnione tłumem ludzi.

Fred Anderson R.I.P

2010-06-25T15:15:00.000+02:00

Żałuję, że już nigdy nie usłyszę jego muzyki na żywo...

Pink Fruits

2010-06-13T13:03:00.002+02:00

Tak soczyście gra Pink Freud na najnowszej płycie.
Wpadajcie koniecznie na ich koncerty!

Pierwsze kadry...

2010-06-11T20:55:00.001+02:00

Cukunft i Otwarta Twarda

2010-05-25T15:55:00.000+02:00

Na życzenie Magenki słów kilka :)
W niedzielę zakończył się festiwal "Otwarta Twarda". Mnie z braku czasu, udało się tylko zwiedzić Synagogę Nożyków i posłuchać kilku koncertów finałowych: Orkiestry Klezmerskiej Teatru Sejneńskiego i grupy Raphaela Rogińskiego - Cukunft. Cukunft gra spontaniczną, żywiołową muzykę żydowską.
Grają m.in.utwory kompozytora i poety żydowskiego Mordechaja Gebirtiga, pieśni sefardyjskie, które łączą z jazzem. Raphael Rogiński to znakomity gitarzysta, kompozytor i etnomuzykolog, znany też z zespołu Shofar. W zespole gra dwóch szalonych klarnecistów - Paweł Szamburski i Michał Górczyński, oraz na perkusji Paweł Szpura.
To jest świetna muzyka, nie tylko do słuchania, ale też do zabawy.

http://www.youtube.com/watch?v=zMPaYcX5UC0

Rachelle Ferrell

2010-05-20T09:30:00.005+02:00

Muszę tu wspomnieć o cudownej Rachelle Ferrell, bo okazuje się, że niewiele osób zna jej piękny, 5-oktawowy głos, a to perła jest i trzeba ją poznać.
Więc się dzielę!

Keith Jarrett

2010-05-07T08:55:00.001+02:00

Geniusz fortepianu, jeden z moich ulubionych muzyków jazzowych. Geniusz, bo jak nazwać inaczej trzyletniego chłopca grającego na fortepianie, a kilka lat później komponującego? Wspaniały improwizator.
Grał w zespole Charlesa Loyda, a później krótko z Milesem Davisem. Podobno to w jego zespole, Keith polubił elektryczny fortepian. Nagrał wiele solowych płyt dla ECM, jak również ze Standards Trio: z basistą Garym Peacockiem i perkusistą Jackiem DeJohnette'em.
Podobno jego kompozycja z 1975 roku - "The Köln Concert", jest najlepiej sprzedającą się solową płytą w historii jazzu. Ostatnia jego płyta to zapis dwóch koncertów, bardzo osobisty "Testament". Miejmy nadzieję, że jest to tylko pożegnanie z żoną, a nie z muzyką.
Jeśli ktoś jeszcze nie zna jego muzyki, to proszę wysłuchajcie koncertu z Köln. Ciary na plecach, łza w oku i uśmiech na buzi. Sama radość. Ach, za to właśnie kocham muzykę!

moje blogowanie...

2010-04-25T13:05:00.002+02:00

Dziś mija rok, odkąd napisałam tu pierwszy post. Sama nie wiem dlaczego? Na pewno było to spontaniczne, jak i wszystkie moje wpisy. Chyba zawdzięczam to kwietniowym koncertom i chęci wylania emocji, może podzielenia się wrażeniami. Nie ukrywam, że lubię wszelkie fora muzyczne, a jeszcze bardziej blogi, które wciąż odkrywam. Miło, że czasem ktoś tu zagląda, coś napisze i jeszcze wraca. To mi dodaje otuchy. Jeszcze milej było poznać kilkoro z Was w realu :)
I jeszcze prośba do tych wszystkich, którzy też piszą. Piszcie jak najczęściej, bo ja uwielbiam to wspólne blogowanie.

Charles Mingus

2010-04-22T19:30:00.003+02:00

"...Trudna miłość. Trudna to miłość.
Maca wielkimi dłońmi szerokie biodra kontrabasu,
kołysze księżycooką kochankę ze złotem w zębach.
Sztuka i życie przesiąkają się, kiedy pociąga smyczkiem..."

Tak o muzyce Mingusa pisał Yusef Komunyakaa.
Tak Mingus grał. Dziś rocznica jego urodzin.
A takie granie, jak ta wersja "Goodbye Pork Pie Hat",
lisiczki lubią najbardziej :)

Esbjörn Svensson

2010-04-16T12:50:00.001+02:00

Esbjörn Svensson - wspaniały, młody pianista. Dziś kończyłby 46 lat i nadal komponował piękną muzykę. Żałuję bardzo, że nigdy nie usłyszałam jego muzyki na żywo, choć kilkakrotnie gościł w Polsce. Nie zdążyłam.

Going down slow...

2010-04-13T19:33:00.002+02:00

Dziś bluesowo. Muddy Waters i chyba mniej znany Johnny Winter, o którym złośliwie mówią - zezowaty albinos z włosami topielca. Watersa zna chyba każdy, nie wiem natomiast czy każdy wie, skąd się wzięła nazwa zespołu Rolling Stones, który to zresztą wystąpił z Watersem? Dodam tylko, że ten pan urodził się daaaaawno temu, w delcie Missisippi, więc bluesa ma we krwi.

[] [] [*]

2010-04-11T18:50:00.001+02:00

Wielkanocny arbuz od Franka Z.

2010-04-03T14:30:00.001+02:00

Jeśli ktoś tu jeszcze zagląda, to pogodnych świąt i zielonej wiosny :)

Piosenka tygodnia

2010-03-23T21:11:00.001+01:00

"Miłość" - pieśń Agi Zaryan, z płyty "Umiera piękno". Rozczula mnie do łez i to nie od tygodnia. Cieszę się, że legendarna wytwórnia Blue Note, doceniła Agę.

"Książki są jak towarzystwo, które sobie człowiek dobiera"

2010-03-20T11:20:00.001+01:00

Chyba nie było tu jeszcze ani słowa o literaturze. A przecież czytam i to sporo, podbijam mocno średnią w górę. Kocham literaturę na równi z muzyką. Jestem wręcz uzależniona od czytania. Rzadko zdarza się w moim życiu dzień bez książki. Tak, to niewątpliwie plusy odległości, jakie muszę pokonywać w moim ukochanym mieście. Jak już jestem przy mieście, to jakoś tak się złożyło, że właśnie sporo Warszawy i warszawskich autorów ostatnio czytuję. Niezmiennie Stasiuka, który zostawił miasto i przeniósł się w Beskidy. Właśnie czytam ostatnią jego powieść „Taksim”, a wcześniej ubawiłam się do łez przy „Jak zostałem pisarzem”. Jeśli ktoś ma ochotę na coś zabawnego i przyjemnego, albo walczy z chandrą, to zdecydowanie polecam. Dużo w niej Warszawy i wspaniałych anegdot.
Szukam w literaturze czegoś świeżego i mocnego, a to dała mi Sylwia Chutnik w „Kieszonkowym atlasie kobiet”. Jestem pod wrażeniem jej pióra, choć raczej uciekam od literatury feministycznej, ale nie w tym przypadku. Cztery ciekawe portrety kobiet (w tym jeden - paniopana). No i wszechoobecna Ochota, ta współczesna i ta z czasów wojny. Dzięki Chutnik inaczej spojrzałam na Ochotę i odkrywam ją na nowo.
Kwintesencją słowa jest jednak Miron Białoszewski i jego „Chamowo”. To dziennik autora, rok z życia na Lizbońskiej. Miron opisuje swoje odkrywanie Grochowa i Saskiej Kępy, oswajanie z nowym mieszkaniem w mrówkowcu, nocne podróżowanie po stolicy, spotkania z przyjaciółmi. Czyta się jego prozę niespiesznie, z przyjemnością, smakując słowa.
„Taksim” Stasiuka, przeplatam z „Tequilą” Krzysztofa Vargi. Mieszam literaturę, bo alkoholu mieszać podobno nie można. Wyszło, że czytam tylko polską literaturę współczesną, a to nieprawda. Ale o tym w następnym odcinku...

Król Wadada

2010-03-17T19:33:00.001+01:00

Wiem, że przyjazd Pharoaha Sandersa stoi pod znakiem zapytania. Wiem, że mogę nie usłyszeć go na żywo, ale wciąż mam nadzieję. Póki co, cieszę się na kolejny koncert króla trąbki - Wadady Leo Smitha. Ostatnio słyszałam go w Tygmoncie. To był skromny koncert. Wadada też wydał mi się skromnym muzykiem, a przecież niektórzy nazywają go królem, zresztą słusznie. Tym razem zagra w Powiększeniu, więc i frekwencja będzie na pewno większa, choć ja osobiście wolę mniejsze i bardziej kameralne koncerty. Towarzyszyć mu będzie perkusista - Kresten Osgood.

Czekając na ...

2010-03-10T20:30:00.002+01:00

Ale dżez!

2010-02-19T22:15:00.004+01:00

"Ale dżez!" to projekt łączący muzykę i fotografię. Przybliży nam twórców polskiej sceny rockowej i jazzowej, oraz prace człowieka ze złotem obiektywem, czyli Marka Karewicza. Wykonał on setki tysięcy zdjęć, m.in. ostatnią trasę koncertową Milesa Davisa oraz europejską trasę koncertową Raya Charlesa. Jest autorem 1500 okładek płyt. Poza wystawą, będą prezentowane filmy dokumentalne i fabularne, koncerty, giełda płyt winylowych, a także dyskusje z gośćmi. Motywem przewodnim jednej z nich, będą słowa Stefana Kisielewskiego: "Dobry komunista nie może być jazzmanem, bo w tej muzyce nie ma wytycznych". To wszystko w Domu Spotkań z Historią przy Karowej, przez cały weekend. Pozwólmy się choć na chwilę przenieść w czasy Tyrmanda.

Reggaelogy

2010-02-02T11:50:00.002+01:00

Hamid Drake nagrał właśnie gorącą płytę "Reggaelogy". To ciepłe i radosne rytmy reggae, choć nadal to jazz. Znakomita sekcja dęta na dwa puzony! Poza tym śpiew Napoleona Maddoxa i Drake'a. Więc jeśli narzekacie na mróz tej zimy, to ta płyta powinna rozgrzać wszystkich wielbicieli dobrej muzyki.

A jeśli będzie jej za mało i zechcecie sięgnąć po trudniejsze rytmy, to polecam płytę Drake'a z Indigo Trio "Anaya", choć to już raczej muzyka dla koneserów jazzu.

Hurricane

2010-01-27T12:30:00.001+01:00

Nocą obejrzałam film „Huragan” Normana Jewisona, ze znakomitą rolą Denzela Washingtona. Film sprzed 10 lat. Oczywiście znałam historię Rubina "Huragana" Cartera , a protest song Boba Dylana, jest jednym z najważniejszych utworów w historii muzyki. Film opowiada historię czarnego boksera, jego trudne życie, karierę bokserską, oskarżenie o potrójne morderstwo, kontrowersyjny proces i jego walkę o sprawiedliwość. Carter i jego przyjaciel John Artis zostali skazani na dożywocie, tylko dlatego, że byli w pobliżu miejsca zabójstwa i byli czarni. Przede wszystkim dlatego, że byli czarni. Pomimo braku dowodów, zostali skazani. Po prawie 20 latach, z dużą pomocą takich ludzi jak min. Mohammad Ali, wychodzą na wolność. To co mnie zachwyciło, to postawa i siła dumnego Rubina. Jego walka ducha i wiara. Niesamowita historia, choć niestety prawdziwa. Do tego piękna muzyka.

PS Polecam też ciekawą biografię Boba Dylana w filmie "Dylan. I'm not there". Ale to już inny temat...

Gil Scott - Heron

2010-01-23T16:30:00.002+01:00

Gil Scott-Heron - muzyk, poeta, jeden z prekursorów rapu. Podobnie jak Curtis Mayfield zaangażowany społecznie, w swojej muzyce porusza problem nierówności społecznej, rasizmu, narkomani. Po kilku latach milczenia, właśnie wydał album "I'm New Here".

Once

2010-01-19T23:33:00.000+01:00

Zima za oknem, więc żeby ją przetrwać, ogrzewam się ciepłymi ludźmi, ciepłymi dźwiękami i ciepłymi filmami. A, że zima nie sprzyja koncertom, raczę się filmami. Tymi w kinie i zaległymi na DVD. Po serii mocnych "męskich" tytułów, takich jak "Bękarty wojny" czy "Wino truskawkowe", czas na kino lekkie i przyjemne, jakim jest niewątpliwie ciepły obraz "Once".

Lhasa

2010-01-13T19:40:00.002+01:00

Dopiero dziś dowiedziałam się, że Lhasa odeszła. Smutno...

Me entrego a tus brazos
Con miedo y con calma
Y un ruego en la boca
Y un ruego en el alma

Małaszyński na Nowodworach

2010-01-10T19:33:00.001+01:00

Dziś najnowszy teledysk grupy Hey, do piosenki: "Kto tam? Kto jest w środku?". Dlaczego? Po pierwsze, dlatego że lubię Nosowską. Za to, że jest niezmiennie sobą, za to że nie zrobiła sobie sztucznych cycków, ale przede wszystkim za mądre teksty, kobiecość i wrażliwość. Po drugie, dlatego że teledysk Michała Brauma z Pawłem Małaszyńskim, został nakręcony w miejscu, w którym mieszkam. To zielone warszawskie Nowodwory. Aktualnie białe.

Marvin Pontiac

2010-01-08T21:01:00.007+01:00

Kim był Marvin Pontiac? Najkrótszy opis: nikomu nie znanym geniuszem bluesa. Bluesa, albowiem - choć utwory zawarte na tej płycie dość luźno są z bluesem związane są one tą muzyką przesiąknięte. Dlaczego geniuszem? Bo potrafił tę muzykę uwspółcześnić, tak by mogła ona jeszcze wiele lat po jego śmierci zabrzmieć odkrywczo.
Intryguje mnie postać Pontiaca. Za życia nie wydał żadnej płyty, twierdził, że jest ścigany przez kosmitów, uwikłany w napad na bank, aresztowany za jazdę rowerem - nago. Będąc już pacjentem szpitala psychiatrycznego, zostaje śmiertelnie potrącony przez autobus. Nie pozwala się sfotografować, zdjęcia Pontiaca są zrobione z ukrycia, przez innego pacjenta szpitala. Podobno Pollock słuchał Pontiaca malując swoje obrazy techniką drippingu. Podobno...

... 2010

2009-12-31T16:00:00.003+01:00

Nie będzie dziś podsumowań, choć być powinny, bo dużo ciekawych rzeczy tego roku się działo. I to nie tylko muzycznych czy koncertowych, ale też filmowych, książkowych czy teatralnych. Żałuję, że nigdy nie znalazłam czasu, żeby o tym napisać. Postaram się wrócić do tego, ale już w nowym roku.
A tymczasem bawmy się dobrze :)

Grzegorzowi C.

2009-12-22T17:50:00.005+01:00

„i tak wylądujemy w niebie
wszyscy skończymy właśnie tam
w niebie nam lepiej będzie pewnie
musi być w niebie lepiej nam”

„tak długo czekam
a ty ciągle ciągle myjesz swoje ciało
tak długo czekam
ale wiem że to co robisz robisz dla mnie
tak długo czekam
moje dłonie z głodu prawie umierają
tak długo czekam
ale wiem że to co robisz
robisz dla mnie...”

„to znowu ja twój brudny żołnierz
wycieram twarz o włosy twoje
dotykaj mnie najdelikatniej
me brudne słowa w twoich dłoniach”

Frank Zappa

2009-12-21T10:10:00.006+01:00

Grudniowy dzień, szesnaście lat temu. Słuchałam płyty „The Yellow Shark”, kiedy dowiedziałam się że Frank odszedł... Nagle, i jak zawsze w takich chwilach bywa, trudno było uwierzyć, że to prawda. Dziś są urodziny Franka (i moje), więc świętujemy razem. Ten dzień od wielu lat należy do Niego, bo jak mawiał Frank – muzyka jest najlepsza.
PS Na deser będą Paco de Lucia i Olo Walicki, bo oni też dzisiaj świętują.

Re:wizje

2009-12-10T10:00:00.011+01:00

Re:wizje to największy festiwal warszawskiej sztuki niezależnej i największy festiwal tego typu w Polsce. To interdyscyplinarne wydarzenie prezentujące praktycznie wszystkie dziedziny sztuki – muzykę, teatr, taniec, film, fotografię, sztuki wizualne. Re:wizje zbiegają się z innym festiwalem – WUJek. W ciągu trzech dni, możemy uczestniczyć w ponad 70 wydarzeniach w całym mieście. Większość imprez jest darmowych, a na spektakle zaproszenia rozeszły się niczym ciepłe bułeczki. Znajdzie się też coś dla kinomaniaków i wielbicieli filmów Barei. Może uda się Wam zobaczyć choć jeden spektakl, wystawę czy koncert. Już dziś będzie można zobaczyć sztukę Leny Frankiewicz „60/09”. Jeśli lubicie klimat lat 60-tych, muzykę Komedy, filmy „Niewinni Czarodzieje” czy „Pociąg”, to powinniście od tego zacząć Re:wizje.

http://www.rewizjewarszawa.pl/

Kartka urodzinowa dla Toma

2009-12-07T21:41:00.002+01:00

Pierwszy raz usłyszałam jego głos, prawie 20 lat temu. Była to płyta “Franks Wild Years”, oczywiście słuchana z kasety. I mimo mojej wielkiej miłości do Toma Waitsa, nie była to miłość od pierwszego słyszenia. Wtedy jego głos i muzyka, wydawały mi się trudne i mało przyjemne dla uszu. Za to teraz, jest to miłość bezgraniczna i dojrzała.

The Music of Roland Kirk

2009-11-28T21:59:00.002+01:00

Pamiętacie ociemniałego Rolanda Kirka? Tak, to ten który grał jednocześnie na trzech instrumentach, a po wylewie grał tylko lewą ręką. Zagrał m.in. z Mingusem na znakomiej płycie „Oh Yeah”. Jego kompozycje gra również Vandermark 5 na płycie bonusowej „Free Kings. The Music Of Roland Kirk”. I to jak! Wiem, że to nie najnowsza płyta, ale dopiero teraz przeze mnie „odkryta”, więc muszę się trochę nacieszyć i tym samym podzielić, bo może nie wszyscy ją znają? Sekcja dęta – palce lizać!

Pocztówka z Gdańska

2009-11-19T00:10:00.006+01:00

Lonely Woman

2009-11-07T00:33:00.010+01:00

Dziś słucham pięknej, melancholijnej płyty Dennisa Gonzáleza "Hymn for Tomasz Stanko". Recenzję płyty znalazłam na blogu Stefa. Oczywiście wpadłam jak śliwka w kompot. Muzyka pozwala utopić smutek. Gdyby nie to, że muzyka mnie pochłania, a ja ją, byłoby niemożliwie źle. Szukam piękna właśnie w dźwiękach, bo może już w czym innym nie potrafię? Jeśli nie potrafię tego odnaleźć w sobie, w innych? Sztruks napisał, że w życiu jest w stanie zrozumieć tylko muzykę. Skąd ja to znam? Dziś ratują mnie dźwięki trąbki Gonzáleza i Cherry'ego. I jak zawsze saksofon Colemana w "Lonely Woman", poezja Bukowskiego i obrazy Edwarda Hoppera, czyli nic nowego. Jazztopad i chandra w pełni. Powinnam zmienić futro i zasnąć.

Tribute 2 Miles

2009-11-04T09:15:00.002+01:00

Już za chwilę, jedno z najciekawszych wydarzeń jazzowych tego roku. Trzy koncerty i trzech znakomitych muzyków, oddających hołd - Milesowi Davisowi. Wayne Shorter, Marcus Miller i Jimmy Cobb we wspólnym projekcie - Tribute 2 Miles. Dla fanów jazzu -pozycja obowiązkowa! Ja czekam na Shortera.

Miłość do sir Lestera

2009-10-11T19:30:00.008+02:00

Współzałożyciel Art Ensemble of Chicago, związany z Brass Fantasy, nagrał dwie znakomite płyty z trójmiejską Miłością. Jako kilkulatek zachęcony przez ojca, gra codziennie na trąbce przy otwartym oknie, z nadzieją że usłyszy go przechodzący ulicą - Satchmo. Twórczy, inteligenty, dowcipny, najbardziej punkowy trębacz jazzowy, lubiący polską żubrówkę :) Dziś urodziny Lestera, a 8 listopada - 10 rocznica śmierci.

Piosenki o zależnościach i uzależnieniach

2009-10-05T18:30:00.010+02:00

Powtórzę tylko za Tomaszem Majeranem: "Poezja Eugeniusza Tkaczyszyna - Dyckiego, będzie zawsze lepsza niż to, co o niej się napisze."
Piosenka o sytuacji bez wyjścia

opowiem ci o śmierci w moim niedoskonałym
języku znanym z niedoskonałości
ale zanim opowiem ci o śmierci jak to
już robiłem dla wielu przed tobą

musisz mnie nazwać stosownie i zapamiętać
moje imię po dzień w którym zacznie się
ściemniać nad wszystkim czego się dotknąłeś
i wyzbyłeś raz na zawsze

wtedy opowiem ci o śmierci
wtedy opowiem ci głównie o sobie
nie zaczynaj z nikim przyjaźni
kto nie umie dawać w sytuacji bez wyjścia

Jimi Hendrix

2009-09-18T00:09:00.008+02:00

Odszedł 39 lat temu...

Zakochaj się w Warszawie

2009-09-12T13:30:00.002+02:00

Warszawa Singera

2009-09-06T14:55:00.003+02:00

Ulica Próżna, to jedyna ocalała z warszawskiego getta ulica Warszawy. Tu czas się zatrzymał. Zaniedbana, zniszczona, odarta do gołych murów, z tego co kiedyś najpiękniejsze. Ożywa co roku, we wrześniu. To za sprawą Festiwalu Kultury Żydowskiej "Warszawa Singera", którego celem jest przywracanie pamięci o przedwojennej ulicy. Od sześciu lat, cudownie się to udaje. Ulica zamienia się w wielki piknik. Dzieci budują anatewkę z klocków lego, słuchają bajek Singera, dorośli mogą skosztować pysznych specjałów kuchni żydowskiej. Można wziąć udział w warsztatach tańca i pieśni żydowskich, posłuchać najsłynniejszego klezmera - Dave'a Krakauera & Klezmer Madness.
To co zachwyca, to atmosfera tej ulicy, wypełniona ludźmi, sztuką. Wzdłuż ulicy, rozwieszone fotografie i zapalone świece. Takiego klimatu nie ma nigdzie. Aż boję się pomyśleć, jaka przyszłość czeka Próżną.

Obecny

2009-08-30T21:20:00.004+02:00

Kuba Badach płytą "Obecny", składa podziękowanie dla Andrzeja Zauchy. Są to nowe aranżacje, trudno o porównania, nie o to zresztą tu chodzi. Ważne, że możemy znów usłyszeć piękne piosenki, nieodżałowanego muzyka.
"Siódmy rok" - dla mojego przyjaciela.

Fajne miejsca, w fajnym mieście

2009-08-21T10:30:00.008+02:00

Stolica ma kolejne fantastyczne miejsce - Skwer Hoovera, którego właścicielem jest Wojciech Trzciński, właściciel świetnej Fabryki Trzciny. Mamy tu kawiarnię i scenę, na zewnątrz – scenę letnią, na której niedawno z zespołem, zagrał Tomasz Stańko, a dziś zaśpiewa Mika Urbaniak. Na uwagę zasługuje wystwa rzeźb Igora Mitoraja. Wszystko to otoczone nowoczesną architekturą, ławkami, stolikami. Można się wyciągnąć na trawie, popijając piwo, albo zjeść przy kawiarnianym stoliku. Dużą atrakcją jest kaskadowa fontanna, która cieszy nie tylko najmłodszych. Poza tym: koncerty, kino, wystawy, wycieczki dla dzieci, warsztaty muzyczne. Świetne miejsce na spotkanie czy randkę. Dla mnie bomba.

Niebawem na trochę zapomnianym Mariensztacie, zostanie otwarta kawiarnia Ogrody. Trwają też przygotowania do otwarcia Centrum Kultury „Nowy Wspaniały Świat". Poza tym prężnie działające i chyba w tej chwili najciekawsze pod względem zawartości muzycznej – Powiększenie. Tu już jesienią zagra Ken Vandermark czy znakomite Trio Sonore.
http://klubpowiekszenie.blogspot.com/

Hypnotic Brass Ensemble

2009-08-07T11:30:00.003+02:00

Hypnotic Brass Ensemble, czyli orkiestra z Chicago. W skład orkiestry wchodzi dziewięciu muzyków, w tym ośmiu synów Phila Corhana znanego jazzmana, trębacza Sun Ra Arkestra. Członkowie grupy inspirują się w swojej muzyce chicagowską, progresywną sceną jazzową. W latach 80 muzycy występowali w zespole założonym przez swojego ojca. W 1999 roku rozpoczęli samodzielną działalność przyjmując nazwę Hypnotic Brass Ensemble. W swojej twórczości starają się podkreślać pochodzenie i tworzyć muzykę dla swojego pokolenia mieszając jazzowe aranżacje z hip-hopową estetyką.
18 sierpnia zagrają w Hard Rock Cafe.

Trane

2009-07-17T11:20:00.003+02:00

Najwybitniejszy saksofonista jazzowy. Odszedł dokładnie 42 lata temu, zostawiając mnóstwo niezwykłej muzyki. Powiedziano o nim wiele. Nie ma co mówić, słowa tego nie oddadzą . Trzeba zatopić się w dźwiękach jego genialnej muzyki. Tu w utworze ”Naima”, napisanym dla jego pierwszej żony.

Warsaw Summer Jazz Days

2009-07-05T11:50:00.007+02:00

Tegoroczny program WSJD jest imponujący. Niestety, byłam tylko na jednym koncercie. Za to jakim! Awangardowy wieczór z Johnem Zornem. Na początek, wystąpił w kwartecie: z Billem Laswellem, dowcipnym Milfordem Gravesem (zazdroszczę chłopakowi, którego Gravers niósł na plecach) i wspaniałym Anthonym Braxtonem. To duet Zorn i Braxton nadawali ton koncertowi. To było jak seria z karabinu maszynowego. Jak bitwa. Prawdziwy jazz, jak po koncercie powiedział - Mariusz Adamiak. The Dreamers (Ribot, Saft, Wollesen, Dunn, Baron, Baptista)to było wytchnienie. To był czas, żeby złapać oddech, przed kolejnym koncertem. Zorn ma wspaniałą stajnię. Każdy z muzyków zasługuje na osobny wpis. Tu John „tylko” dyrygował, cały czas uśmiechnięty, szczęśliwy. Nie mogłam oderwać oczu od jego radosnej twarzy, spełnionego muzyka. Na koniec Electric Masada. Tu dołączyła Ikue Mori i saksofon Zorna. No i pojechali z szybkością światła! A my trzymaliśmy się poręczy, żeby nie wypaść z foteli Kongresowej. Znakomity wieczór. Dziwne, ale PKiN nadal stoi na swoim miejscu.

PS Za chwilę w Poznaniu – Tzadik Festiwal, tym razem bez samego Zorna.
PS Po tym koncercie, nie byłam wczoraj w stanie wysłuchać do końca grupy Djabe. Nie ten kaliber, jak to mówią u mnie w wojsku.

Jazz na Starówce

2009-06-25T09:30:00.008+02:00

To już 15 odsłona tego festiwalu. Jestem na nim od początku. To jeden z moich ulubionych festiwali. Za co go kocham? Za klimat, za muzykę, za ludzi, których widuję tu od lat. Za to, że mogłam usłyszeć na żywo, takich muzyków jak: Archie Sheep, David Murray, Avishai Cohen. Tego lata największą gwiazdą festiwalu będzie Bobo Stenson Trio, a może się mylę? Powiem szczerze, że pozostałych muzyków, poza polską ekipą znam średnio. Ale od czego jest internet! Dlatego też z niecierpliwością czekam na węgierską grupę Djabe, która rozpocznie tegoroczną edycję. Steve Hackett nazywa ich ulubionym zespołem, a o liderze grupy - Ferencu Kovac, znakomity Archie Shepp powiedział, że jest mistrzem skrzypiec i gra na trąbce niczym Miles Davis. No cóż, trzeba to usłyszeć...

http://www.jazznastarowce.pl/

Regina Spektor

2009-06-18T10:20:00.003+02:00

Piękna i utalentowana. Właśnie ukazuje się jej najnowszy album "Far", który promuje utwór "Laughing With". Mnie ta płyta wprawia w znakomity nastrój. Ciekawe, kiedy Regina zawita do Polski?
PS Na pewno więcej do powiedzenia ma Hennwill, bo on już po koncercie. Szczęściarz.

Rowerem przez Nowodwory part 2

2009-06-13T15:15:00.000+02:00

Zatrzymuję się przed kościołem św. Jakuba Apostoła, przy Mehoffera 2. To prawdziwa perełka. Jedyna świątynia gotycka w Warszawie, która dotrwała w niemal nienaruszonym stanie do dziś. Zbudowana w 1518 roku. Warto też zajrzeć do środka, gdzie z dawnego wyposażenia zachowały się trzy ołtarze, chrzcielnica z czarnego marmuru, czy ozdobna metalowa płyta z herbem Ossolińskich – Topór. Obok kościoła dzwonnica z trzema dzwonami i pięknie położone Wyższe Seminarium Duchowne, otoczone parkanem i drzewami.

Wszystko jest fotografią...

2009-06-11T20:15:00.000+02:00

To tytuł obszernej wystawy fotografii Tadeusza Rolke w CSW. Pierwsze fotografie Rolke zrobił podczas II wojny światowej. Był uczestnikiem Powstania Warszawskiego i więźniem politycznym. W latach 70 pracuje w Niemczech, w latach 80 wraca do Warszawy. W CSW możemy obejrzeć prawie 120 fotografii. To, co mnie zachwyca w jego obrazach, to przede wszystkim człowiek i wielostronność, ale też muzyka i Warszawa. Koniecznie trzeba zobaczyć! Warto też obejrzeć sąsiadującą wystawę "Zbiory".

Rowerem przez Nowodwory

2009-06-07T18:15:00.000+02:00

Nowodwory mogą się pochwalić dwoma wyjątkowymi obiektami. Zacznę od nowszego, który znalazł się wśród 20 wyróżnionych budynków. Taką ikoną nowoczesnej polskiej architektury, jest budynek Gimnazjum i LO im. Zbigniewa Herberta, w którym to znalazły się również: prężnie działający Ośrodek Kultury, Czytelnia Naukowa i znakomite zaplecze sportowe. Autorem obiektu jest Konior Studio – Tomasza M. Koniora, a sam budynek jest finalistą w kategorii budynków użyteczności publicznej konkursu: Życie w Architekturze.

Przystanek Tarchomin

2009-05-30T21:15:00.000+02:00

"Wydaje mi się, że jesteś gdzieś daleko
Tak się tylko wydaje, bo właściwie ciebie nie ma
Tak bardzo chciałbym, abyśmy zwariowali
Tak bardzo chciałbym, lecz tak nas wychowali..."

Miles Davis

2009-05-26T08:49:00.002+02:00

"Słuchajcie. Najbardziej niesamowitą rzeczą, jaką w życiu przeżyłem - w ubraniu - był pierwszy wspólny koncert Diza i Birda w St. Louis w stanie Missouri, który dane mi było zobaczyć. To było jeszcze w 1944. Miałem osiemnaście lat, właśnie skończyłem Lincoln High School. Szkoła stała zaraz na drugim brzegu Missisipi, w East St. Louis, w Illinois. Usłyszałem Diza i Birda w zespole wielkiego B.i mówię: "Co? Co to w ogóle jest?!" Rany, tak napieprzali, że się normalnie zląkłem. Bo tak: Dizzy Gillespie, Charlie Yardbird Parker, Buddy Anderson, Gene Ammons, Lucky Thompson i Art Blakey, wszyscy razem w jednym zespole, że już nie wspomnę o samym B.: Billym Eckstine'ie.
Kurewski odjazd. Rany, jakby mnie od środka napieprzało. Muzyka wypełniła mi ciało i tego mi było trzeba. Dokładnie tak, jak oni ją grali - tego i tylko tego mi było trzeba. To było coś. I żeby tak wejść do nich i zagrać razem."

Nie pamiętam kiedy po raz pierwszy, dźwięki trąbki Milesa Davisa wypełniły moje ciało. Na pewno było to wieki temu. Pamiętam za to pierwszą płytę. To była płyta "In A Silent Way", pewnie dlatego jedna z ważniejszych. Nie wiem czy tak samo ważna jak "Bitches Brew", czy tak samo znakomita jak "Kind OF Blue". Najważniejsze, że wciąż mnie porusza muzyka wielkiego Davisa .

Hat, Rabbit

2009-05-14T10:30:00.000+02:00

Nie będzie to wpis o książkach Johna Updike’a. Może kiedyś, bo też lubię...

Ostatnio głośno o dwóch paniach. Obydwie właśnie wydały płyty, obydwie pochodzą z muzycznych rodzin. Można powiedzieć, że muzykę wyssały z mlekiem matki. Mika Urbaniak nagrała właśnie debiutancką płytę "Closer", ale to nie przy niej warto zatrzymać się na dłużej. Zatrzymać się trzeba, przy „Hat, Rabbit” Gaby Kulki. To jej trzecia płyta. Gaba ma wszystko: świetny głos, co wyraźnie słychać w "Laleczce", talent, osobowość i znakomitą muzykę. Nie jest to czysty pop, jest to mieszanina wszystkiego: rocka, jazzu, kabaretu. Z zespołem Baaba wykonuje covery Iron Maiden. Sama Gaba określa swoją muzykę, jako progresywny pop.

5 czerwca usłyszymy ją w warszawskiej Stodole.

Charles Bukowski

2009-05-09T16:55:00.000+02:00

Nie samą muzyką i koncertami człowiek żyje... To będzie króciutko o poezji.
Uwielbiam Bukowskiego. Jego wiersze, patrzenie na świat jego oczami. Prostotę i szczerość.
Poeta - outsider. Nie wiem, dlaczego jego poezja kojarzy mi się z filmami Jarmuscha i obrazami Hoppera?

znam tylko kurwy byle prostytutki wariatki
widuję mężczyzn z cichymi
delikatnymi kobietami
widuję ich w supermarketach
widzę jak idą razem ulicą
widzę ich w mieszkaniach
spokojni ludzie żyjący ze sobą
wiem że ich spokój nie jest bezustanny
ale jest to spokój
często cale godziny i dni spokoju

znam tylko narkomanki alkoholiczki
kurwy byle prostytutki wariatki
kiedy jedna odchodzi
przychodzi następna
gorsza od poprzedniczki
widuję tylu mężczyzn z cichymi czystymi dziewczynami
w kraciastych sukniach z bawełny
z dziewczętami których twarze nie są jak pysk rosomaka
albo drapieżnej bestii

„nie przyprowadzajcie mi tutaj żadnej dziwki – mówię
nowym przyjaciołom – bo zaraz się w niej zakocham”

„ty nie możesz znieść porządnej kobiety, Bukowski”

potrzebuję porządnej kobiety
bardziej niż maszyny do pisania bardziej
niż swojego samochodu bardziej niż
Mozarta potrzebuję porządnej kobiety tak strasznie że
czuję ją w powietrzu wyczuwam ją
opuszkami palców widzę chodniki zrobione po to
by chodziły po nich jej stopy
widzę poduszki dla jej głowy
czuję swój niecierpliwy śmiech
widzę jak głaszcze kota
widzę jak śpi
widzę jej pantofle na podłodze

wiem że istnieje
ale gdzież jest na tej ziemi
na której znajdują mnie tylko kurwy?

The Inside Songs Of Curtis Mayfield

2009-04-30T13:30:00.000+02:00

Ten niebywały projekt zrealizował jeden z najlepszych muzyków, i moim zdaniem najlepszy współczesny kontrabasista - William Parker. To nie tylko projekt czy płyta, to przede wszystkim hołd dla Curtisa Mayfielda. Hołd niebanalny.
O samym Curtisie napisano już wiele. Poza tym, że był znakomitym muzykiem, był przede wszystkim orędownikiem czarnych Amerykanów. Jego "Keep On Pushing" stał się hymnem Kongresu Równosci Rasowej. Był inspiracją dla wielu muzyków.
Wracając do koncertu... Poniedziałkowy wieczór podzielił stolicę na Romę i Kongresową, na koncerty Williama Parkera i Maceo Parkera. Ja wybrałam Romę, bo ta muzyka jest mi bliższa. Było to moje trzecie spotkanie z muzyką Williama na żywo. Mimo, że zespół zagrał utwory Mayfielda, były to zupełnie inne wersje od tych, które znamy z oryginalnych plyt. Jeśli ktoś nie zna tej płyty, pewnie był zaskoczony nowymi interpretacjami piosenek Mayfielda. Nasączone jazzem, improwizacją, pięknym bluesowym głosem Leeny Conquest i poezją Amiri Baraki. Projekt ten sam, który znamy z płyty, z konceru w Rzymie, choć tu warto było nie tylko to usłyszeć, ale i zobaczyć koncert. Zobaczyć jak Leena tańczy do wierszy Baraki. To ona tego wieczoru błyszczala. Zobaczyć jak zespół cudownie się czuje razem. Parker ma niewątpliwy talent do jednania sobie muzyków. Widać to w każdym projekcie. Tu również. Na scenie ośmioosobowy zespół. Znakomita sekcja dęta, znany już mi Sabir Mateen na saksofonach i flecie, oraz Darryl Foster na saksofonach i Lewis Barnes na trąbce. Ci dwaj ostatni, świetnie się bawią. Na fortepianie skromny Dave Burrell, którego usłyszymy jeszcze w duecie z Leeną. Z tyłu jeden z najlepszych drummerów Hamid Drake i na uboczu sam lider ze swym kontrabasem. Calość uzupelniał charyzmatyczny Amiri Baraka, melorecytując wiersze. Ponad zespołem i muzyką, unosił się duch Curtisa Mayfielda. Choć to brzmi patetycznie, tak właśnie było. Koncert chwilami wręcz funkujący, a momentami poważny i skupiony.
Pełna sala ludzi, więc jednak taka muzyka też jest znana i lubiana. To cieszy. Na koniec koncertu zespół zagrał "Freddie's Dead". Oczywiście był bis i owacje na stojąco. Ale to akurat nie dziwi. William Parker i towarzyszący mu muzycy, to najwyższa jazzowa pólka. Mam nadzieję niedługo usłyszeć ponownie taką muzykę na żywo. To są te chwile, które mnie najbardziej wzruszają.

Angie Stone

2009-04-25T10:53:00.000+02:00

Angie Stone - kobieta, która ma w sobie pasję. Żadna tam z niej gwiazda, choć niewiątpliwie nią jest. Jest wulkanem gorącej energii, naturalna, cudowna.
Jej wczorajszy koncert, to potwierdził. Jeśli ktoś był na tym koncercie, to wie o czym piszę. Koncert porywający, choć były chwile wzruszeń, kiedy zaśpiewała "Makings Of You" Mayfielda. Angie nie dała nam usiąść. Może to i dobrze, bo fotele Sali Kongresowej, wygodne nie są. Dlatego większość wstała, by tańczyć. Były wielkie przeboje, a na koniec, jeszcze przed bisami wspaniały "Wish I Didn't Miss You" i tu już wszyscy oszaleli :)

Ogromna dawka pozytywnej energii i siły.

Green Eyes

Cross Culture

My cloud

Goodbye Billy

Coming Home Jamajka

... na wyczerpanym papierze

Levity

Poczet wszystkich świętych

Warszawa Singera

Stachuriada

Miasto ruin

małe Hanoi

Fred Anderson R.I.P

Pink Fruits

Pierwsze kadry...

Cukunft i Otwarta Twarda

Rachelle Ferrell

Keith Jarrett

moje blogowanie...

Charles Mingus

Esbjörn Svensson

Going down slow...

[*] [*] [*]

Wielkanocny arbuz od Franka Z.

Piosenka tygodnia

"Książki są jak towarzystwo, które sobie człowiek dobiera"

Król Wadada

Czekając na ...

Ale dżez!

Reggaelogy

Hurricane

Gil Scott - Heron

Once

Lhasa

Małaszyński na Nowodworach

Marvin Pontiac

... 2010

Grzegorzowi C.

Frank Zappa

Re:wizje

Kartka urodzinowa dla Toma

The Music of Roland Kirk

Pocztówka z Gdańska

Lonely Woman

Tribute 2 Miles

Miłość do sir Lestera

Piosenki o zależnościach i uzależnieniach

Jimi Hendrix

Zakochaj się w Warszawie

Warszawa Singera

Obecny

Fajne miejsca, w fajnym mieście

Hypnotic Brass Ensemble

Trane

Warsaw Summer Jazz Days

Jazz na Starówce

Regina Spektor

Rowerem przez Nowodwory part 2

Wszystko jest fotografią...

Rowerem przez Nowodwory

Przystanek Tarchomin

Miles Davis

Hat, Rabbit

Charles Bukowski

The Inside Songs Of Curtis Mayfield

Angie Stone

[] [] [*]